Vandaag weer een blog van zangeres Judith Jobse!

De geluidskwestie – deel 1
In mijn vorige blog stipte ik al aan dat er van alles mis kan gaan op bruiloften. Eén van de grootste ergenissen op bruiloftsfeesten heeft vaak te maken met het geluidsvolume en het repertoire. Niks ergers, zowel voor het bruidspaar als voor de artiest, is een verkeerde boeking op de mooiste dag van je leven.
Ooit zat ik in een goed lopende coverband dat met iets moderner en steviger repertoire de wat hippere bruiloften opluisterde. Helaas was er een iets minder koosjer boekingsbureau dat er brood in zag om ons zoveel mogelijk weg te zetten. Negen van de tien keren ging dat goed, al was het wel eens op het randje als het bruidspaar toch een ander soort repertoire had verwacht. Maar met een paar aanpassingen aan beiden kanten kwam dat dan meestal toch nog helemaal goed. Maar één keer was het echt een regelrechte ramp.
We merkten het al toen we na veel omzwervingen arriveerden bij één of ander aftands buurthuis in dorp dat niet eens op de kaart stond (in die tijd had je nog geen tomtom). Toen we de zaal binnenkwamen zagen we twee lange rijen met tafels aan weerzijden van een klein dansvloertje voor een podiumpje met smoezelige bruine gordijnen. Achter de tafels zat een stijf gewatergolfd en gepermanent publiek dat de vijftig ruimschoots was gepasseerd. Gelukkig konden we tussen het bejaarde publiek nog her en der wat jongere gasten ontdekken, dus dat gaf ons goede moed dat het toch goed zou komen.
Tijdens de soundcheck ging het al mis. De vader van de bruid mopperde ´wat een herrie, kan het niet wat zachter´ en verhuisde demonstratief met stoel en al naar het einde van de tafel aan het eind van de zaal. Zijn protest werd luid ondersteund door een paar oudere dames die met opgetrokken neus foeterden ´dat vind ik nou ook, dat is toch geen stijl zo hard, wij kunnen elkaar niet eens normaal verstaan!!!´.
We probeerden ons nog te verontschuldigen en begrip te krijgen door uit te leggen dat het drumstel een bepaald volume heeft en dat de rest van het geluid daar op afgesteld staat, dus dat je als band gewoonweg niet zachter kunt spelen.
Het bruidspaar hielp ons uit de brand door te zeggen dat zij van moderne muziek houden en dat het hun dag was. Maar helaas, hun avond is het niet geworden. Het overgrote deel van het publiek wilde quicksteps, walsjes en foxtrotjes terwijl wij Toto, Alanis Morisette en Anouk in de aanbieding hadden. Helemaal de smaak van het bruidspaar maar absoluut niet de smaak van het overgrote deel van het publiek. Een enkele jongere gast deed nog een verwoedde poging de sfeer te redden en het bruidspaar een gunst te bewijzen door overenthousiast de dansvloer op te gaan. Maar de sfeer werd toch te ernstig beïnvloed door de mopperende familie van de bruid die steeds dronkener werd. Hoe verder de avond vorderde hoe luidruchtiger de vader van de bruid zijn protest liet horen en de andere bejaarden wist op te jutten. En het bruidspaar….dat zat er middenin. Het huilen stond hen nader dan het lachen.
En ook wij voelden ons doodongelukkig door deze misboeking. Niks is erger als artiest dan gevangen te zitten in een niet te overbruggen kloof tussen wat het publiek wil en wat het bruidspaar wil.
Wat ik hiervan heb geleerd is om bij iedere aanvraag voor een bruiloft dóór te vragen. Wat wil het bruidspaar, wat voor een publiek komt er, wat is de leeftijd van het bruidspaar, is het het eerste huwelijk of niet, wat is de leeftijd van het publiek, wat voor een muziek willen ze horen, hoe willen ze dat de avond verloopt, willen ze vooral kunnen dansen of ook kunnen blijven praten etc etc. Dankzij mijn achtergrond als counsellor-coach ben ik meester in het doorvragen en doorgraven en ik ga net zo lang door tot ik alle (soms verborgen) verwachting boven tafel heb. Teleurstelling is tenslotte het gevolg van verkeerde verwachtingen. Soms verbaast het een bruidspaar dat ik zoveel wil weten en ik kan ze geen ongelijk geven: met mijn vragen lijk ik inderdaad soms meer op een weddingplanner dan op een artiest. Maar ik wil ten alle tijden voorkomen dat ik de verkeerde persoon op de verkeerde plaats ben. Of dat ik de juiste persoon op de juiste plaats ben maar door onwetendheid het verkeerde nummer op het verkeerde moment speel (ook zoiets dodelijks). Het trouwfeest is misschien wel het belangrijkste feest in mensen hun leven; dat kun je nooit meer overdoen.