Vandaag de allereerste blog van zangeres Judith Jobse!

I love bruiloften!
De eerste keer dat ik optrad op een bruiloft was ongeveer 18 jaar geleden. Ik weet nog hoe vereerd ik mij voelde dat een bruidspaar wilde dat ik op hun bruiloft ging zingen. Wow, dat was nog eens wat zeg: IK, moi, mocht mensen hun mooiste dag van het leven muzikaal opluisteren!!! Ik voelde de gewichtige taak dan ook als een zware verantwoordelijkheid op mijn schouders rusten. Ik weet nog dat ik zelden zo zenuwachtig ben geweest voor een optreden als voor dat bewuste optreden. Het stemmetje in mijn hoofd zei ‘als jij dat maar waar kan maken’, ‘als jij dat maar niet gaat verprutsen, want dan zitten die mensen hun hele leven met een enorme kater’. Met samengeknepen billen ging ik het podium op, maar het kwam helemaal goed: een ontroerde bruid bedankte mij aan het eind van de avond duizendmaal voor mijn geweldige optreden. Bij mijzelf dacht ik nog ‘ach dat viel toch wel mee?” want als perfectionist hoorde ik vooral alles wat niet goed was gegaan of wat beter had gekund. En als 22-jarige ‘spring in het veld’ was ik mij ook nog niet geheel bewust van mijn vocale kwaliteiten.

Dat het inderdaad ‘best ok’ was wat ik toendertijd op die bruiloft had gedaan, besefte ik pas toen ik in de huwbare leeftijd kwam en het trouwtijdperk losbarste. Om mij heen ging de één na de ander ging trouwen en als gast heb ik heel wat bandjes, zangeressen, trio’s en solisten (met keyboard en midifiles) voorbij zien komen. Niet zelden stond ik met kromme tenen in mijn schoenen vanwege de hoeveelheid gemiste noten en slechte midifiles en was ik verbaasd over het enorme bedrag wat de artiesten in mijn ogen opstreken. Als zangeres in bandjes met voornamelijk eigen werk moest ik meestal geld toeleggen om ergens op te mogen treden en mocht ik God op mijn blote knieën danken voor een paar consumptiebonnen. Langzaamaan begon het besef tot mij door te dringen dat ik toch iets fout deed….

Ik kwam erachter dat er onder muzikanten die in de race zijn om ‘ontdekt’ te worden of die zichzelf muzikaal gezien erg serieus nemen het motto heerst dat bruiloften ‘not done’ zijn. Bruiloften zijn voor de mindere goden die gedoemd zijn om tot hun dood ‘het is een nacht’ van Guus Meeuwis’ te zingen in Tytsjerksteradiel. Even was ik van deze ongeschreven regel onder de indruk…. tot erachter kwam dat mijn collega-muzikanten massaal aan het schnabbelen waren in het bruiloftcircuit om hun muziekpassie te kunnen financieren.

Dat was voor mij het hek van de dam: vanaf dat moment heb ik op heel wat bruiloften gespeeld. En eerlijk gezegd vind ik het de leukste optredens. Ten eerste heb ik wat met bruiloften. In de bruid en bruidegom van deze maand staat de voor mij heel herkenbare quote ‘ik droom al van kleins af aan over mijn bruiloft: het liefst een met alles er op en eraan en een sleep van zeven meter’. Vanwege mijn romantische inslag droom ik bij elke bruid weg en vraag mij af hoe zo een jurk mij zou staan. Oké, ik ben twee keer getrouwd én weer gescheiden, maar de “dream is still alive”, zéker nu mijn droomprins altijd meegaat voor mijn geluid. Elke trouwerij heeft iets van een tot leven gekomen sprookje; samen met het kleine meisje in mij ga ik als zangeres heerlijk mee in die parallelwereld van mooi, roze, zoet, wit en ‘ze leefden nog lang en gelukkig’. Na een optreden op een bruiloft kom ik eigenlijk altijd vol energie en voldaan thuis. Optreden op een bruiloft is extra dankbaar en gewaardeerd werk en er is eigenlijk altijd enthousiast en leuk publiek.

Maar er kan ook héél veel mis gaan op trouwerijen. Stroomuitval door met geluidsapparatuur op één stroomgroep te moeten met de gehele keukeninventaris, verkeerd geboekte bands, familievetes die het feest verstoren, oma die haar Kukident vergeten is en haar kunstgebit lanceert… Meer hierover kun je lezen in mijn volgende blogs.